Logo Durvers lefmanagement

blog

Je eigen koers varen

Wat ‘n compliment als anderen zo over je spreken: "Hij vaart écht z’n eigen koers." Gaat iemand ooit zo over jou spreken? Wat moet je daar dan daadwerkelijk voor doen? Andere stad, werkgever, relatie, studie of ander continent? Het roer om?

Roer van een boot

Sowieso is daar dan een koers voor nodig (‘n boot hoeft nog niet eens). Dáar begint ‘t: je los maken van al die verwachtingen van je directe omgeving. Los van het-moeten-van-anderen. Los van hún koers die ze (zo goedbedoeld) voor jou in petto hebben. Daar is aardig wat lef voor nodig lijkt me.

Waarheen? Met wie? Waarvoor?

Stel jij bent ‘t deze keer; jij pakt het roer. Gaat het jou om de bestemming of om de reis? Ben je voorbereid of ga je spontaan? Was je in éen keer weg of deelde je je droom om te koersen al eerder? Ben je op koers gebleven of lig je ergens anders in ‘n onbekende haven voor anker? En is dat erg? Voor wie zou het erg kunnen zijn?

Konden anderen weten dat jij je eigen koers wilde gaan varen? Horen we ook iets terug van jouw ervaringen, je tegenslagen, je avonturen, je twijfel en je angst?

Je eigen koers varen kan zeker heroïsch zijn. Vaak wordt het als ‘n tikkeltje egocentrisch ervaren, maar is dat ‘n probleem voor jou als ‘kapitein’? Of is het eerder ‘n probleem van degene die daar iets van meent te moeten vinden?

Eigengereid koersen is de ultieme vorm van loskomen, vrij zijn, vrijdenken en je eigen verantwoordelijkheid nemen.

Ik houd erg van mensen die de moed hebben. De durvers & de doeners. In dat ene korte stukje leven zijn zij het die gewoon gáán. Soms letterlijk. Het anker (familie) losmaken en wel zien waar het schip aanmeert. Mooi toch?

Zou je het willen, zou je het ook durven? Waar wacht je op? Wil je dat ze het ooit over je kunnen zeggen? Trossen los!