Logo Durvers lefmanagement

blog

Vrouwen strijken

Bij ons thuis strijkt mijn vrouw. Ik kan het niet. Maar daar wil ze niets van horen. ‘Je wil ‘t gewoon niet!’, zegt ze dan. Ze heeft gelijk, ik wil ‘t niet kunnen. De vlag, díe strijk ik, 7 meter naar beneden. Met plezier, voor de Oranjes en voor onze vrijheid.

Er wordt wat af gestreken in de wereld. Vooral met de eer. Vaak door mannen. Zo ook in Amerika, land-of-the-braves. Yeah.

Honderdduizenden jongeren zijn het zat dat ze met angst naar school moeten. Angst voor mass shootings waarvan er elke maand wel een in het nieuws komt. Bizar. En nu het tippingpoint in zicht komt gaan politici zich alvast klaarmaken voor de strijk. De wapenlobby vecht weliswaar terug, maar wát als het lukt om ze knock-out te slaan, wie komt dan in de boeken als de aanzetter, de held, het icoon? Wie wordt de nieuwe Martin Luther King?

Lef heeft niets met opstrijken van eer te maken. Lef hoort altruïstisch te zijn.
Gaat deze anti NRA-revolutie in de geest van miljoenen Amerikanen wortelschieten, is de vraag.

Moedig zijn juist de meiden en jongens die als eersten opstaan en hun gezicht beschilderen met ‘enough’ en peace-tekens. Zij komen in actie vanuit én met hun hart en ziel.

Anders durven denken & doen is voor de initiator altijd het lastigst

Durf tonen, is je kop boven de kudde uitsteken.

De eerste die ‘springt’ is het moedigst. Daarna volgt de meute wel. Durf tonen, is je kop boven de kudde uitsteken. Niet bang zijn, geen mak schaap zijn. Voor hogere idealen staan. De ‘March for our lives’ heeft change-potention in zich. Laten we het hopen. Politici en celebrities: ga alsjeblieft niet strijken maar loop mee. Lef is vooral doen, opstaan, in gang zetten en doorpakken. Vanaf het begin. Breng lef tot leven!